NASZ PSYCHOLOG WYJAŚNIA DLACZEGO. Wielu z was, rodziców ma zapewne problem z reagowaniem w sytuacjach, gdy dziecko wymusza coś krzykiem. Powodem może być chęć zjedzenia smakołyku, dostania wymarzonej zabawki, czy też pójścia na karuzelę, gdy trzeba pozostać w domu. Krzyk, histeryczny płacz, a często towarzyszące temu również Jeśli chodzi o metraż, powinien mieć ok. 2 mkw. na jedno dziecko. Żłobek powinno się prowadzić w co najmniej dwóch pomieszczeniach, z których jedno przeznaczone jest do odpoczynku dzieci. Powinno być także osobne miejsce do higienicznego spożywania posiłków i sanitariaty przystosowane do wzrostu dzieci. Co więc robić, gdy dziecko wymusza płaczem? Na samym początku, najważniejsze będzie przyjęcie do wiadomości tego, że małe dzieci NIE WYMUSZAJĄ. Ich układ nerwowy jest po prostu jeszcze za słabo rozwinięty, żeby przeprowadzić tak skomplikowane operacje myślowe (zrozumieć związek przyczynowo-skutkowy → ustalić oczekiwany Dla rodziców sytuacja, gdy dziecko wymusza zakup jakiejś rzeczy, często jest trudna. Z jednej strony chcą być konsekwentni w swoich wcześniejszych postanowieniach i nie kupować nowej zabawki, skoro wcześniej powiedzieli, że tego nie zrobią. Jednak z drugiej strony jak najszybciej chcą zakończyć „widowiskową” scenę w sklepie. Na początku moje dziecko próbowało mnie szantażować płaczem, ale się zawzięłam i nie reagowałam na histerie. Dopiero jak się uspokoił, to tłumaczyłam mu dlaczego na coś się nie zgadzam, czy dlaczego musi coś zrobić. Co można zrobić, gdy płacz czy krzyk, który pojawia się, ponieważ pragnienia dzieci nie są zaspokajane, są próbą wymuszenia czy zmanipulowania rodziców? Zachowaj spokój. Przede wszystkim, gdy dziecko urządza scenę, trzeba zachować spokój. Nie krzycz i nie szarp dziecka, nie wyniknie z tego nic dobrego (tylko spotęguje histerię kJZf. Dzieci marudzą. Jęczą. Płaczą. Zamiast tracić głowę, pomóż płaczliwemu dziecku lepiej wyrażać swoje emocje i potrzeby. Przeczytaj, jak to zrobić. Moje dziecko marudzi. Nie stale, ale ma takie dni, kiedy jęczy przez cały dzień. Nic mu się nie podoba. Muszę przyznać, że moja cierpliwość jest wtedy wystawiona na ciężką próbę. Kiedy na kolejną rzecz dziecko reaguje niezadowoleniem i jękami, mam ochotę uciec gdzie pieprz rośnie! "Nie jęcz!" - chciałabym mu powiedzieć, ale wiem, że nie tędy droga. Przecież musi być jakiś powód tego marudzenia, prawda? Może to etap rozwoju, może jest zmęczone, a może zaraz rozłoży go jakaś choroba... Mogą to być zęby, może to być głód, a może za dużo bodźców – powodów marudzenia u dziecka jest wiele. A może po prostu ma zły dzień, jak każdy z nas? Bez względu na powód, spędzanie czasu z jęczącym dzieckiem nie należy do łatwych zadań. Wiesz, o czym mówię? Jestem pewna, że tak! Dlatego zastanówmy się wspólnie, co robić, żeby dziecko przestało tyle marudzić. Kiedy dziecko jęczy: poproś, żeby powiedziało to inaczej Dziecko nawet nie jest świadome tego, że marudzi. Pokaż mu na przykładzie różnicę między jęczącą wypowiedzią, a prośbą wyrażoną miłym tonem: "Czy mogę napić się soczku?" zamiast "ja chcę pić!!!". Poćwiczcie to na różnych przykładach, najlepiej w spokojnej chwili, kiedy dziecko nie jest zmęczone. Następnym razem, kiedy znowu zacznie jęczeć, przypomnij mu o waszym ćwiczeniu. Gdy mój syn jęczącym głosem mówi: "Chce mi się pić!", powstrzymuję złość i mówię: "Kochanie, powiedz to normalnie: "Mamo, chce mi się pić". Powtarzamy to w różnych sytuacjach, zawsze proszę, żeby powiedziało to samo, ale bez jęków. Ta metoda często działa. Kiedy dziecko marudzi: reaguj Gdy dziecko jest marudne przez cały dzień, kusi nas, żeby ignorować jego zachowanie. To nie jest dobry pomysł. Żeby nauczyć dziecko właściwej komunikacji z innymi ludźmi, musisz reagować. Ignorowanie dziecka w takich chwilach, sprawi tylko, że będzie jeszcze bardziej płaczliwe. Poproś, żeby powiedziało ci, co czuje, nazwij jego emocje, pokaż na przykładzie, jak to się robi. Kiedy dziecko jest płaczliwe: znajdź przyczynę Nie złość się, kiedy twoje dziecko marudzi i jest płaczliwe. Przyjrzyj się mu i spróbuj znaleźć przyczynę: może jest głodne? Może jest mu zimno albo chce mu się spać? Może za długo oglądało bajki? Kiedy uda ci się znaleźć powód jego złego humoru, zadbaj o to, by jego potrzeby fizjologiczne zostały zaspokojone: nakarm, jeśli jest głodne, pomóż odpocząć, jeśli zmęczone, itd. Pozytywne wzmocnienie: chwal Często zwracamy uwagę na niewłaściwe zachowania, a zapominamy chwalić za pozytywne, uznając, że są normą. Tymczasem bardzo skuteczną metodą wychowawczą jest zwracanie uwagi na pozytywne zachowania dziecka. Dlatego, kiedy twój przedszkolak następnym razem poprosi o wodę bez jęku, powiedz: "Ale ładnie poprosiłeś! Podoba mi się to!", "Lubię, kiedy mówisz tym tonem", itp. Przydziel dziecku zadanie Jeśli podejrzewasz, że marudzenie dziecka w danym momencie wynika z nudy, wymyśl mu jakieś zajęcie. Podczas zakupów pozwól mu wybrać owoce albo wyjmować produkty na kasę, w domu zaangażuj go w coś, czym się akurat zajmujesz – pozwól nakryć do stołu, pomóc w wyjmowaniu prania z pralki itd. Poświęć mu czas Smutna prawda jest taka, że czasami nasze dzieci są marudne i płaczliwe, bo potrzebują naszego czasu i uwagi. I o ile nie można od mamy oczekiwać, że jej uwaga będzie poświęcona dziecku przez 24 godziny na dobę, warto znaleźć czas, żeby się z dzieckiem pobawić, przeczytać mu książkę, zagrać w grę planszową. Jeśli widzisz, że twoje dziecko ma kiepski humor, poświęć mu czas. To może zdziałać cuda! Zobacz: 12 sposobów na marudę Co robić, gdy dziecko cię złości? Poznaj sposoby na nerwy Jesteś mamą i nie wyrabiasz na zakrętach? Przeczytaj! wymuszanie płaczem 18 lut 2010 - 19:35:30 Witam wszystkie mamy! Do tej pory nie miałam problemu z moja 18miesieczą córcią, lecz od pewnego czasu zauważyłam, że nauczyła się wymuszać wszystko płaczem...staram się być konsekwentna i jej nie ulegać ale sa momenty kiedy mam dość jej płaczu i krzyków lub kiedy zanosi się od płaczu zupełnie bez powodu, że ulegam :/ Ostatnio np gdy dałam jej jabłko zaczęła nim pluc po dywanie więc jej zabrałam bo doszłam do wniosku, że nie chce go i powiedziałam, że tak nie wolno no i wtedy się zaczęło... jak juz pisałam ma 18 miesięcy i nie da sie oduczyć pieluch, próbowałam na wszelkie sposoby i brałam do łazienki z nocnikiem jak sama szłam i wszystko jest dobrze dopóki ma pieluche to usiądzie i się śmieje ale jak tylko ściągnę pieluchę to się zaczyna płacz... Nie wiem już co robić, nie chce żeby była rozpieszczona i myślała, że jej wszystko wolno ale zajmuje się nią całymi dniami sama i nie mam już siły na kolejne płacze...pomóżcie wymuszanie płaczem 18 lut 2010 - 20:24:43 Wiem, że to trudne ja mam 2 letnią córeczkę i też wymuszała płaczem najlepiej nie reaguj, ja przestałam i nie robi już tego, daj sobie tydzien i zobaczysz jaki rezultat bedzie Proszę nie pisać wielkimi literami na forum Zmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 2010-02-22 18:19 przez moderator. wymuszanie płaczem 18 lut 2010 - 21:18:06 jestem mamą 18 miesiecznej córcii 4 też urządza ,,histerię"płacze i krzyczy,wygina się i kładzie na podłogę gdy coś jej się coś nie na samym początku myślałam że jest zazdrosna o siostrzyczkę chce zwrócić na siebie uwagę ale teraz gdy minęło już trochę czasu i obserwacji z mojej strony wiem że tak nie bardzo opiekuńczą kochającą siostrą naprawdę tak małe dziecko okazuje miłości dla wymusza nic i jest wtedy gdy ja karmię maleństwo,przewijam czy poprostu zajmuję się i bawię z wypływa sam nasze dziewczynki poprostu zrozumiały że są zupełnie odrębnymi istotkami i próbują coś osiągnąć wyłącznie dla siebie w taki sposób płacząc i robiąc coś niedobrego doskonale wiedząc że tak się nie powinno uważam że nie powinno się zwracać uwagi na ogromną histerię bez powodu,krócej te grymasy trwają a z czasem myślę że okres w ich RADĘ choć czasem jest POZDRAWIAM MAMY TAKICH MAŁYCH KSIĘŻNICZEK I JE RÓWNIEŻ I ŻYCZĘ WYTRWAŁOŚCI. wymuszanie płaczem 18 lut 2010 - 21:24:32 Ja równiez niekiedy przez to obecnie ma 2 latka,około 1,5 roku też miała taki okres że dużo krzyczała,płakała ale nie zwracałam na to juz rzadziej jej się to każdej z takich akcji konsekwentnie brałam ją na kolana i mówiłam że jak bedzie ciagle płakała to nie będę z nia rozmawiała ani się z nią bawiła i,jak się uspokoi to wtedy może przyjść do mnie,następnie odładałam ją na łóżko bądz fotel żeby się wypłakała,wyciszyła i pózniej przychodzła,przytulała się i było ok Co do pieluch moja po każdym spaniu sika na nocnik bez problemu,ale w ciągu dnia nosi pieluche bo często zapomina wołać że chce siku,jak jest zajęta zabawą,więc czekam do lata żeby puścić ją w samych majteczkach i może wtedy zachce jej się wołać Również mam małego synka który ma pół roczku,ale odkąd się urodził, córcia jakby że przy braciszku trzeba być ciszej jak śpi i ona to czasem troszkę psoci jak bardzo chce na siebie zwrócić sie z nią spędzać dużo czasu,przytulać,bawić i wtedy już jest myślę że u Waszych córeczek też to minie,tylko jeszcze trzeba troszkę czasu... Zmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 2010-02-18 21:29 przez anka599. wymuszanie płaczem 18 lut 2010 - 22:49:52 to aż boli jak mały szkrab płacze.....ale uwierz mi,wystarczy kilka razy być twardym i mała zobaczy że to nie sposób.... moja córcia już się bywało tak,że wychodziłam z pokoju jak robiła cyrk,udawałam że nie widzę problemu. teraz wymusza na dziadku,babci-ale ze mną już tak nie próbuje. a jeśli chodzi o nie maszyna,że w tym wieku musi i )) wymuszanie płaczem 20 lut 2010 - 09:10:47 Dzięki mamusie za rady. Mam nadzieję, że jakoś mi się uda to wytrzymać, chociaż dzisiaj znowu było darcie jak tatuś musiał wyjść z domu...na krok by go nie opuszczała ciekawe co będzie jak ja będę musiała iść do pracy, mam nadzieję że babci tego nie będzie robić wymuszanie płaczem 20 lut 2010 - 09:27:31 witam ja tez mam taki problem ale z roczna córeczka tak ja skończyła rok niechce spac sama w łóżeczku jak ja tylko tam połoze jest wielki krzyk i płacz nie wiem co sie stalo bo tak od zawsze ladnie spała sama w dzien i w nocy no i teraz czasem uspie ja na rekach przeloze do lozeczka ale za to w nocy się budzi i krzyczy na caly dom az ja wezme do nas do lozka moze któraś z mam miała podobnie i wie co robić ??? Zmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 2010-02-20 09:28 przez marzenkahihi. wymuszanie płaczem 20 lut 2010 - 14:39:06 Oj widze ze nie jestem samawlasnie przed chwila byl wielki krzyk bo mamusia nie pozwolila dotykac i jej przeszloale powiem ze jest mi bardzo trudno jak ona tak strasznie krzyczy ale bardzo dobrze wiem ze ja nic nie boli tylko ona chce zwrocic na siebie uwage. Ale czasami Amelia bez powodu zacznie plakac siedzi na fotelu mysle ze to przez zeby(trzonowe) tydzien temu mialam tak ze Amelka zasnela a za godzine obudzila sie z wielkim placzem wiec podejrzewam ze to zeby albo koszmary ale czy takie male dziecko moze miec koszmary? A co do nocnika to tez nie usiadzie bez pampersa moze dlatego ze sie zrazila?Amelka jak miala 9miesiecy dostala od babci nocnik kolezanka mowila zeby jej teraz nie sadzac bo sie zrazi ale jej nie sluchalam i teraz sie zastanawiam czy miala racje,kiedys zrobila siusiu i kupke do nicnika a teraz nie usiadzie no moze w pampersie to tak ale bez nie ma mowyczekam na lato i bedziemy sie uczyc wymuszanie płaczem 20 lut 2010 - 14:54:53 witam mamusie az sie usmiechnelam jak to przeczytalam ja jestem po studiach pedagogicznych i moja corcia tez sie tak zachowuje jak wasze, nie wychowuje ja ksiazkowo, wychowuja ja tak jak wychowali mnie moi rodzice, ale tez wszystko wymusza placzem narazie tłumacze jej wszystko i mowie ze to nie jest dobre wyjsc aby cos osiagnac, wyjasniema jej wszystko i czasami sie uada a czasami wyje jak dzika jak cos chce, jesli chodzi o siusianie to zrobi tylko po nocy na nocnik a w ciagu dnia nie chce ostatnio nawet stwierdzilam ze puszcze ja w samych majteczkach po domu to moze jak sie zesiusia to zrozumie ale nic natrzymywalam ja co godzine a ona nie robila na nocnik szla w kat i tam robila w majty najgorsze jest to ze te mokre majtaski jej nie przeszkadzaly wiec znow wrocilismy do pieluszki Zmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 2010-02-20 14:55 przez pokrzywa7. wymuszanie płaczem 07 mar 2010 - 08:18:06 Jak tak czytam was dziewczyny to dochodzę do wniosku,że wszystkie dzieci 1,5-2 latka tak syn ma 19 miesięcy i tak od ponad miesiąca zaczął wymuszać wszystko płaczem,kopać różne przedmioty ten"szał",ale niekiedy się tak nie da i mi się jednak,że to taki buntowniczy okres i mu to przejdzie. wymuszanie płaczem 07 mar 2010 - 08:27:52 Musisz przestać reagować na jej płacz, bo doprowadzisz do momentu kiedy dziecko najmniejszą rzecz będzie wymuszało na Tobie. Wyrządasz sobie tym krzywdę i dziecku też. Dziecko powinno być posłuszne i wiedzieć, że nie wszystko może być tak jak zapragnie. Pamiętaj też,że zmiany na brak reakcji nie powinnaś wprowadzać tylko u siebie lecz u bliskich, którzy przebywają z córeczką. Trzymaj się i mam nadzieję,że mała szybko nauczy się,że nie wszystko można mieć na już Przykro nam, ale tylko zarejestrowane osoby mogą pisać na tym forum. Płacz jest sposobem komunikowania się niemowląt ze światem. Małe dzieci nie potrafią jeszcze mówić, dlatego swoje pragnienia i potrzeby wyrażają poprzez płacz. Starsze dzieci również płaczą, kiedy im źle, kiedy ktoś je krzywdzi, nie szanuje ich albo lekceważy. Inne wręcz histeryzują, by wymusić realizację żądań, np. na osobach dorosłych. Płacz dziecka może świadczyć o jego złym samopoczuciu, chorobie lub spadku nastroju. Jak rozpoznać, co wyraża nasza pociecha poprzez płacz i jak reagować, gdy dziecko płacze? Zobacz film: "Jak twój maluszek rozwija się w brzuchu?" spis treści 1. Płacz jako metoda komunikacji 2. Jak reagować na płacz dziecka? 1. Płacz jako metoda komunikacji Kiedy małe dziecko płacze, rodzice najczęściej wpadają w panikę, nie wiedząc jak pomóc małemu brzdącowi. Zachodzą w głowę, o co może chodzić, co robią źle, czy dziecku dzieje się straszna krzywda. Płacz jednak nie zawsze zwiastuje najgorsze. Może być po prostu sygnałem, by ktoś zaczął się interesować maluszkiem. Małe dzieci nie lubią nudy i monotonii. Bardzo zależy im na bliskości i poczuciu, że są w centrum zainteresowania. Trzymiesięczne dzieci płaczą dość często. Co może komunikować ich płacz? Chcę jeść! – dziecko głodne, to dziecko złe. Kiedy maluch płacze, możesz spróbować nakarmić je piersią albo dać butelkę z kaszką. Jest mi za gorąco lub za zimno! – maluchy są wrażliwe na zmiany temperatury. Dorosły może nawet nie odczuć subtelnych wahań temperatury, ale na pewno odczuje to niemowlę. Chcę towarzystwa! – małe dzieci nie lubią być same. One pragną bliskości rodziców. Chcą być przytulane, dotykane, głaskane. Chcą, żeby do nich mówiono i uśmiechano się. Bardzo szybko uspakajają się na rękach u mamy albo kiedy słyszą jej głos. Kiedy malec płacze, weź je na ręce i pokołysz. Mam kolkę! – dziecko może płakać ze względu na kolkę dziecięcą. Wówczas płacz jest przeraźliwy, przerywany. Dziecko pręży się, podkurcza nóżki, robi się czerwone i strasznie krzyczy. Najlepiej wziąć wówczas szkraba na ręce, pomasować twardy brzuszek albo położyć ciepłe okłady. Czasami ból uśmierzają nieco herbatki przeciwko kolkom. Mam mokrą pieluszkę! – maluszki mogą płakać ze względu na dyskomfort, kiedy nasiusiają w pieluszkę, mają podrażnioną skórę pupy albo uwiera je pielucha. Wystarczy przewinąć dziecko i maluch często się uspokaja. Jestem chory! – zły nastrój i samopoczucie to symptomy choroby. Dziecko reaguje płaczem, kiedy coś je boli. Warto sprawdzić, czy maluch nie ma gorączki, a w razie wątpliwości udać się do pediatry. Być może dziecko jest na coś uczulone. Rosną mi ząbki! – pięcio-, sześciomiesięczne dzieci mogą płakać ze względu na wyrzynające się zęby. Można wówczas posmarować dziąsła specjalnym żelem przeciwbólowym. Nudzi mi się! – żadne dziecko nie lubi leżeć godzinami w tym samym miejscu, w tej samej pozycji. Może zacząć cicho kwilić, by ktoś zainteresował się nim, zmienił ułożenie, poświęcił chwilę czasu, porozmawiał z nim, przytulił, zajrzał do wózeczka. Jestem zmęczony! – dzieci zmęczone są bardzo drażliwe i reagują płaczem. Najlepiej wtedy ukołysać je do snu, by mogły odpocząć. Oczywiście to nie wszystkie komunikaty sygnalizowane płaczem przez dziecko. Maluch może kwilić, kiedy nie lubi się przebierać, kiedy nie chce spać akurat wtedy, kiedy my wymyśliliśmy sobie porę spania, nie chce się kąpać itp. Od wrażliwości rodziców, szczególnie mamy, zależy, czy trafnie zinterpretuje płacz własnego szkraba. 2. Jak reagować na płacz dziecka? Czasem bardzo trudno zrozumieć, dlaczego maluch płacze i trudno go uspokoić. Ze starszymi dziećmi jest troszkę łatwiej, gdyż można po prostu zapytać, co spowodowało fontannę łez. Nie ma uniwersalnych metod radzenia sobie z płaczem dzieci. Warto jednak pamiętać, by płaczącego dziecka nie zostawiać samego, ale otoczyć je wsparciem. Zapytać, dlaczego płacze, dlaczego mu smutno, spróbować porozmawiać z nim na ten temat i okazać współczucie. Niemowlęta można wziąć na ręce, włożyć do chusty, gdyż bliskość matki daje poczucie bezpieczeństwa. Maluchy lubią być też kołysane albo wożone w wózku. Kojąco wpływa na nich głos mamy, kołysanka albo spokojna muzyka. Czasami pomaga bujanie w bujanym krześle albo noszenie w nosidełku na brzuchu. Inne szkraby uspokajają się ciasno owinięte w kołderkę albo podczas spaceru czy w trakcie jazdy samochodem. Czasami pomaga huśtawka dla niemowląt albo kąpiel. Niekiedy złagodzenie napięcia umożliwia wykonanie maluszkowi masażu całego ciałka. Czasem jednak wystarczy obecność rodziców i zapewnienia o ich miłości. Wychowanie dziecka to trudny wysiłek, wymagający wiele cierpliwości i sił. Często płacz malucha może wyprowadzać z równowagi. Kiedy czujesz, że dłużej już nie poradzisz sobie sama z własnym dzieckiem, poproś o pomoc – męża, przyjaciółkę, mamę, teściową. Czasem frustracja rodziców może się udzielić maluchowi. polecamy Artykuł zweryfikowany przez eksperta: Mgr Kamila Drozd Psycholog społeczny, autorka wielu publikacji dotyczących rozwoju osobistego oraz warsztatów z doradztwa zawodowego i komunikacji międzypłciowej. „Moje dziecko wymusza” mam wrażenie, że to zdanie ostatnio przewija się najczęściej na facebookowych grupach dla mam. Wymuszają zabawki, noszenie na rękach i wszystko inne płaczem i krzykiem. Z lekkim przerażeniem obserwuje poradę: konsekwentnie ignoruj i dumne mamy, którym udało się oduczyć swoje dzieci tego niecnego czynu!Zacznijmy od skreślenia słowa wymusza. Doskonale rozumiem co ludzie mają na myśli kiedy go używają, ale jest ono nacechowane negatywnie, a to od razu znacznie utrudnia nam sytuacje. Płacz to jedyny język jaki dzieci znają, w związku z tym, one nie wymuszają, one mówią głośno i wyraźnie, że coś jest nie tak. To, że nie raz nie rozumiemy co chcą nam przekazać jest naszym problemem, bo to my jesteśmy dorośli. Więcej o tym pisałam w tekście „czy Twój niemowlak Tobą manipuluje”.Twoje dziecko nie jest złośliweW idealnej sytuacji Twoje dziecko powiedziałoby „Mamo, właśnie przebija mi się górna jedyna, to sprawia mi ogromny ból, a kiedy nosisz mnie na rękach jest mi o wiele lepiej”, albo „W wózku nie czuje się dobrze, robi mi się niedobrze kiedy w nim jeżdżę, czy mogłabyś nieść mnie na rękach?”. Niestety, na elokwentne rozmowy przyjdzie jeszcze czas, za kilkanaście lat. Teraz to my musimy dojść do tego czy chodzi o okruszek, który wpadł w body, o ząb, czy o dziecko nie wie, że jak nie ubierze bluzy to się przeziębi, że jak wsadzi palce do kontaktu to je pokopie prąd, że jak się będzie bawiło nożem, to się skaleczy. To, że tego nie wie jest dla nas oczywiste, a jednak ciągle ktoś utrzymuje, że dziecko jest na tyle rozwinięte by wiedzieć, że jego zachowanie przyniesie określony nie wymuszaMałe dziecko nie wymusza. Ono, nie ma w sobie przekonania, że płaczem osiągnie swój cel, ono płacze, bo jest smutne, bo ma jakąś potrzebę, która nie została zaspokojona. Ono właśnie teraz potrzebuje mamy, potrzebuje się przytulić, nosić, bawić, zwiedzać. Ty mu odmawiasz, a ono cierpi. Ty też wkurzasz się kiedy mąż nie ogarnie o co Ci chodzi, też Ci smutno kiedy nie było rozmiaru wymarzonej sukienki, a obiad się przypalił. Jednak Ty jesteś dorosła i lepiej lub gorzej jesteś w stanie sobie z tym więc robić?Absolutnie nie umniejszam problemowi i wiem, że sama zmiana nazewnictwa nie wystarczy. Sama jestem mamą i wiem, że ten płacz, który my odbieramy jako nieuzasadniony, bywa męczący. Co robić? Znaleźć rozwiązanie, zrozumieć potrzebę dziecka. Mój syn ma aktualnie lęk separacyjny, irytuje mnie to, ale rozumiem, że to naturalny etap. Zamiast narzekać, że wymusza, żebym cały dzień siedziała z nim, rozkładam mu matę w kuchni kiedy akurat ja chce wyciągać ze zmywarki, a kiedy On chce być na rękach wiążemy chustę, jak wtedy kiedy męczyły go kolki. Kiedy ostatnio zrobił „awanturę” że zabrałam mu pokrywkę od pudełka, którą zgarnął przez przypadek oddałam mu i jechał do babci z pokrywką w ręce. Wyglądało to zabawnie, ale w niczym nie przeszkadzało . Może właśnie w tym momencie, Franek miał potrzebę poznania nowej rzeczy? Nie zagrażało to jego zdrowiu więc się zgodziłam. Na poznawanie kontaktów się nie zgadzam, więc zamontowaliśmy odpowiednie zabezpieczenia, czasem bariery fizyczne są lepsze niż „tego nie wolno”.A więc spełniać każdą potrzebę? Nie chodzi o to by zawsze ulegać, by natychmiast po pierwszym skomleniu brać na ręce, ale też nie wolno ignorować. Dzieci owszem, przestają wtedy płakać, ale nie dlatego, że zrozumiały, że mama nie może teraz spełnić ich oczekiwań, a dlatego, że uczą się wyuczonej bezradności . Mama myśli „zrozumiał że nie będzie mną rządzić”, a dziecko zrozumiało, że jego potrzeby nie są ważne. Mechanizm wyuczonej bezradności zostaje z nami na lata, to jak jazda na rowerze, tego się nie zapomina. Z czasem, razem z naszymi dziećmi nauczymy się rozróżniać „chcę” od „potrzebuję”, a „potrzebuję” powinniśmy spełniać bez obaw, bo nie da się nikogo rozpieścić zaspokajając musi się chcieć szukać drogi do zrozumienia własnego dziecka. Twoje dziecko chce wszystko brać do buzi? Zamiast ciągle wołać „tego nieeee!”, zrozum jego potrzebę i usuń z pola widzenia niebezpieczne rzeczy. Twoje dziecko dorosło i teraz wspina się po wszystkich meblach? Wytłumacz, że nie zgadasz się na to, ale możecie pójść na plac zabaw gdzie są odpowiednie drabinki i tam zrealizuje swoją potrzebę wchodzenia co z dyscypliną i konsekwencją?Tak, odmawianie jest bardzo ważne, ale tak samo jak odpuszczanie. Odpuszczamy wtedy kiedy czujemy, że możemy. Dostosowujemy siebie i przestrzeń wtedy kiedy możemy. Jesteśmy konsekwentni wtedy kiedy musimy. „Nie kochanie, nie możesz bawić się nożem”. Rodzina to zespół i każdy w tej drużynie musi czuć się dobrze. To Ty jesteś dorosła ty ustalasz zasady i Ty wyznaczasz granice. Ty uczysz dziecko radzić sobie z emocjami, Ty tłumaczysz co wolno, a czego nie i dlaczego jest tak, a nie inaczej. Być może Twoje decyzje nie zawsze spodobają się dziecku, ale musi wiedzieć z czego one komu wchodzi na głowę?A na koniec, chwila refleksji. Czy to przypadkiem nie my chcemy by nasze dzieci tańczyły jak im zagramy? Spełniały nasze oczekiwania? Dzieci robią to samo co my, walczą o to co dla nich ważne, o swoje potrzeby. Kto częściej obstaje przy swoim? Dziecko ze swoją potrzebą zabawy, czy Ty ze swoją potrzebą obowiązków? O dzieciach, które od wczesnego niemowlęctwa wymuszają płaczem dosłownie wszystko, krążą już legendy. Bo wiadomo – dziecko wymusza płaczem noszenie na rękach. Dziecko wymusza płaczem spanie w jednym łóżku, bujanie i karmienie o 3 w nocy, kiedy to normalny człowiek…oh, wait – matka nie jest normalnym człowiekiem. Rodzimy się i co dalej? Każde dziecko rodzi się z potrzebami: zapewnienia pokarmu, snu, bliskości i poczucia bezpieczeństwa. I albo to wszystko otrzyma od osoby, od której jest zależne, czyli najczęściej od mamy lub taty albo zginie. Jego przetrwanie w 100% zależy od innej osoby, a jedyną metodą komunikacji jest płacz. Zatem jeśli dziecko wymusza płaczem i to dziecko dopiero się urodziło, ma pół roku, rok, dwa lata, to nadal jest to sposób wezwania pomocy, pokazania uczuć, wyrażenie potrzeby – jakiejkolwiek potrzeby, która nie została zaspokojona. Nazywanie tego wymuszeniem jest nawet nie nadużyciem, a złą interpretacją i nazewnictwem. Trzylatek w sklepie. Widzę jak krążę z moimi chłopcami między sklepowymi półkami. Trochę huragan, trochę trzęsienie ziemi. Nagle na jednej z półek stoi TO – produkt z postacią z Psiego Patrolu. W głowie już słyszę piosenkę tytułową, a gdzieś na wysokości uda głośne KUP! Prawdopodobnie nie musisz sobie tego wyobrażać, bo skoro czytasz ten wpis – Twoje dziecko też ma za sobą takie akcje. Są dwa wyjścia z tej sytuacji: Kupujesz, bo masz do tego prawo. Masz pełne prawo do spełniania próśb swojego dziecka. Prawdopodobnie wtedy obędzie się bez płaczu i krzyku (pojawi się co najwyżej przy kolejnym produkcie). Masz budżet, masz ochotę, masz dziecko i masz prawo. Pamiętaj, bo o tym mało kto wspomina. Wszędzie przeczytasz, że musisz odmówić, ale guzik prawda – wcale nie musisz. Nie kupujesz. I wyobraź sobie, że do tego też masz prawo! Ale najgorsze, co można zrobić w tej sytuacji, to odwracanie uwagi dziecka i skierowanie jej na coś innego (maluch może to odczytać, jako ignorowanie jego potrzeb i uczuć, to droga na skróty). Innym złym rozwiązaniem, jest wykłócanie się z dzieckiem o to czyja racja jest najczyjsza. Krótko mówiąc: on chce, ty nie, więc stoisz i kłócisz się z maluchem. Można pomóc trzylatkowi w trudnych emocjach. Jak? Po pierwsze trzeba je nazwać, okazać zrozumienie, być blisko i podążać za dzieckiem. To znaczy, że można je przytulać, głaskać i do niego mówić lub odsunąć się odrobinę, jeśli dziecko nie chce tej bliskości. Bardzo często dziecko w tym wieku potrafi i pokazuje, jakiej przestrzeni własnej potrzebuje. Pamiętaj, że o ile dorosły machnie ręką na silną potrzebę kupienia sobie nowej błyskotki, o tyle dziecko nie potrafi jeszcze ogarniać zależności, z jakimi się spotyka. Nie rozumie pojęcia „za chwilę”, nie potrafi przenieść swoich pragnień na czas przyszły. Co tak naprawdę robisz, kiedy to Twoje dziecko „wymusza”? Czy jesteś konsekwentna? Czy reagujesz dokładnie tak, jak oczekuje maluch? Jeśli za pierwszym, drugim i trzecim razem po piętnastominutowej tyradzie sklepowej zwanej „MAMA KUP MI” faktycznie kupujesz, chociaż nie masz na to kasy, po prostu dla świętego spokoju – jaki komunikat dajesz dziecku? Przepraszam za ten oskarżycielski ton, sama nie jestem bez winy, bo parę razy uległam i czkawką odbija mi się do tej pory. Podobnie jest zresztą w domu. Rozmawiałam z panią psycholog o wybuchach złości dzieci i otrzymałam od niej potwierdzenie tego, co konsekwentnie robię: jeśli sytuacja na ulicy/w domu/sklepie/gdziekolwiek zagraża bezpieczeństwu lub zdrowiu, nigdy nie ulegam. Jeśli jednak mogę na coś pozwolić, nie muszę upierać się przy swoim zdaniu. Bardzo ułatwia życie – polecam! O jakich sytuacjach mowa? Choćby wspólne pichcenie, którego rodzice czasem unikają ze względu na towarzyszący mu bałagan. Boimy się wbijania jajek, mieszania i wszystkiego, co nie jest zgodnie z planem. Jeśli jednak przestawimy tryb „nie wolno” na „dlaczego nie”, bałagan zejdzie na dalszy plan, a my nie będziemy tymi wiecznie złymi policjantami. Dziecko wymusza płacze. Jest trudno, ale co robić? Kiedy zdasz sobie sprawę z tego, że nie kupując i nie ulegając nie wyrządzasz dziecku żadnej krzywdy, radzenie sobie z takimi kryzysowymi sytuacjami staje się o wiele prostsze. Szczególnie trudne są, jak to pięknie nazwałam, huragany w miejscach publicznych. Boimy się oceny innych i niejako wystawiamy, bo głośne dziecko w przestrzeni publicznej jest wyraźnie zauważalne. Możesz je zabrać w ustronne miejsce i postępować, jak opisałam wcześniej. Ten czas trzeba przetrzymać, choć serce pęka. Co czuje dziecko, któremu odmawiasz? Czuje się zawiedzione, smutne, ignorowane, niezadowolone, rozżalone. Naszym zadaniem jest AKCEPTACJA tych uczuć, choć nie należą do przyjemnych. I tą akceptacją zakończę, bo ona jest dla mnie kwintesencją rodzicielstwa pełnego bliskości, zrozumienia i miłości. Podobał Ci się ten wpis? Polub go i udostępnij swoim znajomym <3 Inne wpisy związane z dziećmi: 1. Niegrzeczne dzieci.

co zrobić gdy dziecko wymusza płaczem