Ile jedzenia powinienem karmić szczenię? Idealna waga psa (w okresie dojrzałości) Odsadzanie - 12 tygodni 9-11 miesięcy 3-12 funtów 1/2-1 szklanki Porcja dla dorosłych 13-20 funtów 1/2-1 1/4 filiżanek 1-1 1/2 filiżanki21 -50 funtów 1/2-1 1/2 filiżanki 2-3 filiżanki 51-75 funtów 5/8-2 1/3 filiżanki 2 1/2-4 3/4 filiżankiЕщё 2 sztuki Ile karmisz 3-miesięcznego szczeniaka Ile powinien jeść pies o wadze 20 kg? Innymi słowy, 20-kilogramowy pies powinien jeść mniej więcej 400g. Jeśli masz psa pracującego, psa z niedowagą lub psa, który dużo ćwiczy, zwiększ tę ilość do od 2 do 5% masy ciała dziennie. Jeśli masz psa w podeszłym wieku lub psa z nadwagą, zmniejsz dawkę do 1-2% masy ciała dziennie. Ile mięsa powinien jeść pies 30 kg? Dorosły pies w przedziale wagowym 20- 30 kg powinien otrzymywać 11 g karmy na kilogram masy ciała. Jak należy karmić tego dorosłego psa: Należy podawać 11 g x 25 kg = 275 g karmy Farm Food HE dziennie, podzielone na 2 posiłki. Oznacza to 137,5 g karmy Farm Food HE na jeden posiłek. Poszukajmy odpowiedzi na te pytania. Przyjmuje się, że zdrowy, dorosły pies potrzebuje 2- 2,5 g białka/ kilogram masy ciała/dobę. Podstawowym źródłem białka jest mięso. Dobra karma powinna zawierać co najmniej 80% mięsa. Jeśli podajemy gorsze jakościowo mokre karmy, mają one mniejszą zawartość białka, a więcej produktów W diecie kota powinien pojawić się dobry, pełnoporcjowy suchy pokarm. Aby określić, ile powinien jeść kot, powinieneś poznać jego zapotrzebowanie kaloryczne, które ustala się na podstawie masy ciała i aktywności zwierzęcia. Gdy ustalisz już, ile kalorii w ciągu doby powinien zjeść Twój kot, odejmij od tego liczbę kalorii Czy pies powinien jeść wszystkie łożyska? Matka może próbować zjeść łożysko. Jeśli tak, nie martw się. Jest to całkowicie naturalne i nie zaszkodzi jej, chociaż nie należy pozwalać jej jeść więcej niż jednego lub dwóch z nich. oXOMJZk. Eliza zapytał 1 rok temu Ile powinien jeść pies, aby nie być za chudy, a jednocześnie nie przytył? 1 odpowiedzi Best Answer To ile powinien jeść pies jest kwestią dosyć indywidualną. Wiele zależy bowiem od stanu zdrowia i trybu życia Twojego zwierzaka. Psy biorące udział w zawodach sportowych i żyjące bardzo aktywnie jedzą więcej niż kanapowce, nawet przy podobnej budowie ciała. Jeżeli podajesz swojemu psu karmę komercyjną najlepszym rozwiązaniem będzie kierowanie się wskazaniami producenta. Zwykle na opakowaniu karmy jest dokładnie wyszczególnione ile powinien jeść pies o konkretnej wielkości. Postępuj zgodnie ze wskazaniami i obserwuj zwierzę. Jeżeli pies nie tyje i nie jest za chudy, oznacza to, że podawana wielkość porcji jest dla niego odpowiednia. W przeciwnym razie można nieco zmodyfikować porcje w jedną lub drugą stronę. Jeżeli sam przygotowujesz psu jedzenie najlepiej kieruj się zasadą: 1:3 porcji to mięso, 1:3 wypełniacz (na przykład ryż) i 1:3 to warzywa. Na każdy kilogram masy ciała psa zwykło się zalecać 10 gramów mięsa. Dziesięciokilogramowy pies powinien więc zjadać codziennie 100 gramów mięsa i tym samym 300 gramów całej porcji. Po pierwsze – wybierz odpowiednią karmę Odpowiednią, czyli nie taką, która przypadkiem wpadła ci w ręce w sklepie, ani nie taką, którą poleciła znajoma (co prawda ty masz szczeniaka dużej rasy, a ona starszego yorka, ale co tam, to znajoma, na pewno dobrze doradziła). Zabierz się do tego z głową. Zapytaj lekarza weterynarii, doświadczonych właścicieli psów (tej samej rasy lub, jeśli masz kundelka, właścicieli psów podobnej wielkości jak twój), poczytaj porady w internecie (ale miej do nich zdrowy dystans). Wybierz taką karmę, która rzeczywiście zawiera wszystkie wartości odżywcze i jest zbilansowana. Jeśli chcesz żywić psa jedzeniem przygotowanym w domu, skonsultuj składniki tej diety z lekarzem opiekującym się zwierzakiem. Po drugie – kontroluj wagę Pies o idealnej sylwetce powinien mieć wyczuwalne, ale nie nadmiernie wystające żebra i kolce biodrowe. Jeśli regularnie będziesz zwracać na to uwagę, sam dostrzeżesz (bez użycia wagi), czy zwierzakowi nie przybyło kilku kilogramów. Na początku może być ci trudno to kontrolować, ale na pewno z pomocą przyjdzie ci lekarz weterynarii – powie, czy waga pupila jest odpowiednia i nauczy cię, jak samodzielnie przeprowadzać „badanie”. Po trzecie – sprawdzaj, ile jedzenia podajesz psu Ale tak naprawdę! Czyli przez cały dzień, wliczając w to wszystkie smakołyki, nagrody i co tam jeszcze pies dostaje „przy okazji”. Jeśli podajesz suchą karmę, przeczytaj na opakowaniu, ile zwierzak danej wagi powinien otrzymywać dziennie tej konkretnej karmy. Ale pamiętaj – to nie jest prawda absolutna, bo każdy czworonóg jest inny, każdy ma inny poziom energii. Ilość karmy, którą powinien spożywać, zależy od wielu czynników, które tak naprawdę znasz tylko ty – opiekun danego psa – i tylko ty jesteś w stanie, obserwując swojego pupila, odpowiednio go nakarmić. Jeżeli karmisz psa jedzeniem domowym, o wskazówki, ile pokarmu powinieneś mu podawać, poproś weterynarza. Po czwarte – obserwuj, w jakiej pies jest kondycji To ważny wskaźnik jego stanu zdrowia. Jeśli zaczął szybciej się męczyć i nie jest już tak chętny, by biegać za piłką, zastanów się, co może być tego przyczyną. Czy przypadkiem nie przybrał ostatnio na wadze? Jeśli tak, zmniejsz dawkę jedzenia o 10% i po dwóch tygodniach sprawdź, czy coś się zmieniło. Zachęcaj też zwierzaka do aktywności sportowych, bo to dobre nie tylko dla jego ciała, ale i ducha. 10 godzin temu, Juka01 napisał: Może po prostu proporcje lub całe porcje posiłków są zbyt małe? Trudno powiedzieć, a może po prostu pies nie jest wcale chudy, tylko ma odpowiednią sylwetkę. Najlepiej byłoby pokazać psa hodowcy, nawet same zdjęcie , i zapytać czy jego zdaniem szczeniak wygląda dobrze na swój wiek. Poczytaj tez barfne forum/ barfny świat ; tam sa podane ilości jedzenia na psa - i jest dużo ciekawych informacji, jak karmisz surowym mięsem. Gdybyś miała dorosłego psa, i karmiła głownie surowym mięsem/ z surowymi kośćmi oczywiście, tłuszczem, ścięgnami - przy czym samych kości nie więcej niż15 procent całości) to na psa o wadze ok 40 kg wychodzi ok 1 kg jedzenia dziennie ( ale głównie mięso, kosci, podroby -te 85 procent całosci) Ale aktywny szczeniak na pewno by zjadł więcej, niż dorosły pies tej samej wagi. Na Twoim miejscu rozważyłabym zmniejszenie ilości wypełniaczy w diecie psa, a zwiększenie ilości mięsa. np do 1 kg. Bo teraz on je 2, 2 kg w proporcji 1;1;1 czyli po 70 dag. Mogłabyś zrezygnować całkiem z wypełniaczy, a zamiast tego dawać mu po prostu o 30 dag więcej mięsa; i do tego tylko warzywa/ w oddzielnym posiłku. Z grubsza przy karmieniu surowym mięsem przyjmuje się 50 procent typowego mięsa + 20 procent podroby + 15 procent surowe kosci + 10 procent warzywa + 5 procent owoce. I dla dorosłego psa ok 2 – 2, 5 procent wagi ciała , czyli dla psa (dorosłego) 40 kg – 80-90 dag jedzenia dziennie. Dla szczeniaka oczywiście więcej. A Twój szczeniak zjadłby więcej jedzenia, gdyby dostał? Bo to jest podstawowe pytanie w sumie. Najlepiej byłoby sprawdzić, czy sam szczeniak potrzebuje/ chce więcej zjeść. I sprawdzić czy obecne porcje sa dostosowane do jego potrzeb i co zrobi jak dostanie więcej jedzenia. Czy sam szczeniak czuje, kiedy jest już najedzony i zostawia resztę jedzenia na misce? czy raczej zjada wszystko i jeszcze by zjadł? Żywienie owczarka niemieckiego powinno obejmować pokarmy mięsne, węglowodany, zawarte np. w kaszy i ryżu, oraz warzywa. Należy zapewnić psu odpowiednią ilość witamin, D3, A i witamin z grupy B. Ważny jest też stały dostęp do wody. Żywienie owczarka niemieckiego powinno obejmować pokarmy mięsne, węglowodany, zawarte np. w kaszy i ryżu, oraz warzywa. Należy zapewnić psu odpowiednią ilość witamin, D3, A i witamin z grupy B. Ważny jest też stały dostęp do wody. Owczarki niemieckie mają wrażliwe żołądki i nie powinny dostawać bardzo tłustych pokarmów. Specjalne zasady karmienia dotyczą także ciężarnych suk. Kasia gotuje z pieczone bataty Czym karmić owczarka niemieckiego? Owczarki niemieckie w wieku szczenięcym potrzebują witamin A, B1, B2, B6, B12, D3 i E. Niezbędna w ich diecie jest duża ilość białka. Owczarki przybierają na wadze nawet 1 kg tygodniowo, dlatego muszą dostawać zbilansowane posiłki. Zbyt mała ilość np. witaminy D3 może skutkować schorzeniami kostnymi. Żywienie owczarka niemieckiego powinno opierać się na potrawach mięsnych z dodatkiem kaszy i makaronu. Do tego należy podawać warzywa i owoce. Psa najlepiej przyzwyczajać do pokarmów, które będzie otrzymywał, już od wieku szczenięcego. Dorosłe psy niechętnie przekonują się np. do owoców lub warzyw, jeśli wcześniej ich nie dostawały. Z diety owczarka powinno się wykluczyć bardzo tłuste pokarmy. Mogą one niekorzystnie wpływać na pracę trzustki. Psy tej rasy mają niestety skłonność do zapadania na schorzenia trawienne. Bardzo istotny w diecie każdego psa jest stały dostęp do świeżej wody. Częstotliwość karmienia owczarka niemieckiego Owczarka niemieckiego należy karmić jedzeniem w odpowiedniej temperaturze: nie wyższej niż 36 stopni Celsjusza. Posiłki powinno się podawać o stałych porach. Psu, który nie chce jeść, trzeba zabrać miskę po 5 minutach. Po posiłku nie należy planować dla niego żadnych aktywności. Co można podawać owczarkowi niemieckiemu? Owczarki niemieckie mogą jeść: warzywa, np. marchew i resztę włoszczyzny, szpinak, sałatę, gotowane ziemniaki (surowych nie trawi żaden pies), buraki, rzodkiewkę, owoce: jabłka, banany, gotowane lub surowe mięso: koninę, wołowinę, cielęcinę bądź wieprzowinę; ostatni rodzaj mięsa należy dokładnie ugotować, podanie surowej może wywołać ryzyko choroby Aujeszkyego, kasze, np. kukurydzianą, jęczmienną, mannę, ryż, makarony – niezbyt często, ze względu na ich kaloryczność, gotowane ryby morskie, biały ser, surowe żółtko jaja, jogurt naturalny lub twaróg, jako naturalne probiotyki, które korzystnie wpływają na florę bakteryjną jelita. Psu można podawać podroby, np. serca, wątróbkę lub nerki, jednak nie należy tego robić częściej niż raz na miesiąc. Te części mięsa zawierają dużą ilość toksyn. Co 1-2 tygodnie można też dać psu do zjedzenia kości. Powinny mieć dużą chrząstkę i być twarde: najlepsze będą kości cielęce. Zawierają one wapń, fosfor i magnez. Owczarkom niemieckim, a także pozostałym psom, nie należy podawać kruchych kości. Mogą one bowiem zranić lub nawet przebić przewód pokarmowy zwierzęcia. Częste jedzenie kości wywołuje zaparcia i niestrawność. Nie powinny ich jeść psy, które skończyły 6 lat. Czym karmić ciężarne suki W diecie ciężarnej suki owczarka niemieckiego powinna znaleźć się większa ilość białka. Należy też zwiększyć udział wapnia, witamin D3 i A. Suczka nie może dostawać kości 3 tygodnie przed planowanym porodem. Po urodzeniu szczeniąt należy ją nakarmić, nawet jeśli nie będzie chciała jeść. Po porodzie suka musi dostawać lekkostrawne pożywienie. Ilość podawanego jedzenia powinna być większa niż w czasie ciąży i przed nią. Pies musi bowiem wykarmić swoje potomstwo. Po zakończeniu karmienia szczeniaków stopniowo można powrócić do zwykłej diety dla owczarków. Sucha karma dla owczarka niemieckiego W sklepach dostępne są pełnowartościowe suche karmy. Są dostosowane do zapotrzebowania pokarmowego psów. Najlepiej kupować te przeznaczone dla zwierząt o konkretnych potrzebach i w określonym wieku. Skład karmy dla psa seniora różni się od tego dla szczeniąt lub zwierzęcia, które ma problemy np. z nerkami. Należy wybierać karmy renomowanych firm. Porad odnośnie zakupu karmy można zasięgnąć u lekarza weterynarii. Warto także zapoznać się z informacjami na forach bądź blogach hodowców. Czym nie karmić owczarka niemieckiego? Owczarek niemiecki nie powinien jeść: słodyczy, a w szczególności czekolady, która jest trująca dla psa, czosnku, cebuli, fasoli oraz pozostałych roślin strączkowych, pasztetowej, kaszanki i innych tego typu wyrobów garmażeryjnych, potraw z dużą ilością przypraw. Pies, który nocuje na dworze, musi mieć zapewnione ciepłe schronienie. Zobacz, wymiary i rodzaje bud dla psa. Dieta psa powinna być zbilansowana. Czy wiesz, jakie witaminy pies powinien otrzymywać w diecie? Czy wiesz, jak objawia się stres u psa? Zobacz, jakie mogą być problemy z psychiką psa spowodowane stresem. Jedzenie dla psa powinno być odpowiednio dobrane i zróżnicowane. Dowiedz się, ile powinien jeść pies i czy może pić mleko. Pies jest z natury zwierzęciem mięsożernym, ale nie oznacza to, że przeciętny dorosły osobnik musi być odżywiany tylko mięsem, gdyż taka dieta nie jest zdrowa. Pies, który nie wydatkuje energii na ogrzewanie organizmu, mieszka w ciepłym domu, ma umiarkowaną ilość ruchu i nie pracuje, wymaga wyłącznie karmy bytowej, którą stanowi, oprócz innych składników, 4 -5 g białka na jeden kilogram masy ciała. Reproduktor, poza okresem eksploatacji, otrzymuje normalną porcję karmy bytowej. Suka w pierwszym tygodniu po kryciu i w drugiej połowie ciąży powinna dostawać znacznie więcej białka, witamin, zwłaszcza wit. A i składników mineralnych. Natomiast bardzo duże zapotrzebowanie na białko ma karmiąca suka i w zależności od ilości szczeniąt, powinna otrzymać niekiedy nawet sześciokrotną dawkę bytową rozłożoną na 4 - 6 posiłków. Mleko suki jest dwukrotnie bogatsze w białko od mleka krowiego i zawiera ok. 9% tłuszczu. Do jego produkcji potrzebna jest obfita ilość pełnowartościowej karmy. Dorosłemu, nie pracującemu psu można, bez szkody dla jego organizmu, obniżyć, nawet na dość długo, codzinną dawkę białka do trzech, a nawet do dwóch i pół gramów na kilogram masy ciała. Nie wolno natomiast oszczędzać żywiąc sukę w zaawansowanej ciąży lub karmiącą oraz żywiąc szczenięta i młodzież (do piętnastu miesięcy). Nadmiar białka jest niecelowy, ponieważ wykorzystane będą około cztery gramy, a nadwyżka zostanie zdezaminowana i przerobiona na tłuszcz. Obciąża się w ten sposób wątrobę i nerki. Białko to również biały ser. Podając często i dużo białego sera trzeba pamiętać, że nadmiar powoduje niedobór żelaza. Dobrym źródłem żelaza są wszelkie produkty zawierające krew zwierzęcą (należy unikać przypraw), które podaje się pomieszane z serem. Celowo omawiam tradycyjne formy urozmaicenia karmy gdyż złym rozwiązaniem tej kwestii jest jej monostruktura, prowadząca często do kłopotów skórnych i różnych zaburzeń w rozwoju ogólnym. Stosując nawet najlepsze gotowe karmy, dobrze jest je urozmaicać, bacznie obserwując wszelkie zmiany wyglądu psa. Poprawne żywienie psa sprowadza się do dostarczenia mu niezbędnej ilości kalorii. Zapotrzebowanie na energię zależy od wielu czynników takich jak: wiek psa, rodzaj okrywy włosowej, temperatura otoczenia, aktywność czworonoga i jego budowa. Wielkość psa jest funkcją strat ciepła. Im mniejszy "obiekt", tym stosunek powierzchni do objętości jest mniej korzystny. Mały pies na jednostkę masy potrzebuje więcej energii niż duży (większe straty ciepła). Psy miniaturowe na 1 kg masy potrzebują od 100 - 120 cal. Małe psy (5 - 7 kg) odpowiednio 80 - 90 cal. Średnie (10 - 15 kg) 70 cal. Duże (15 - 25kg) 70 cal. Bardzo duże (powyżej 25 kg), do których zalicza się rottweiler, ok. 50 cal/kg masy ciała. Reasumując duże psy mają większe dzienne zapotrzebowanie na energię niż psy małe, ale zapotrzebowanie to w przeliczeniu na jednostkę masy ciała zmienia się w proporcji odwrotnej. Osobna sprawa to zapotrzebowanie na energię szczeniąt i suk w czasie laktacji. Szczeniętom należy dostarczać ok. dwu-trzykrotnie większą dawkę energii niż psom dorosłym o takiej samej masie ciała. W przypadku karmiących suk, ich potrzeby energetyczne mogą przekraczać 4 - 6 krotnie dawkę bytową. Część energii dostarcza białko, jednakże głównym jej źródłem powinny być węglowodany, ale nie więcej niż 10g/1kg wagi psa. Do produktów białkowych zalicza się mięso (bardzo wartościowe i dobrze trawione), ryby, żółtko, biały ser, mleko. Im bardziej urozmaicona jest karma, zwłaszcza w przypadku białka, tym lepiej jest ono wykorzystane, np. dobrze jest podać w codziennej porcji trochę mięsa, trochę białego sera, trochę ryby, od czasu do czasu żółtko (obfite źródło białka). Jeżeli podajemy białko z jajka, to musi być ścięte. Surowe białko wiąże witaminy grupy B i mogą wystąpić kłopoty z sierścią. Ponieważ białka mają niejednolity skład, im więcej rodzajów jest w dawce pokarmu, tym większa szansa, że się nawzajem uzupełnią. Tłuszcze powinno się podawać w ilości nie przekraczającej 1,5 g/kg masy ciała. Zapotrzebowanie na tłuszcze częściowo pokrywane jest przez produkty białkowe, należy je więc zaledwie uzupełniać i to najlepiej w postaci oleji roślinnych, ze względu na obecność nienasyconych kwasów tłuszczowych potrzebnych do rozpuszczania wit. A, D, E, które nie rozpuszczone kumulują się w organiźmie i mogą uszkodzić wątrobę lub rozmiękczyć kości. Na podstawie obserwacji dzikich psów wysunięto tezę, że żywienie psa domowego powinno nawiązywać do zachowań jego dzikich przodków. Uzębienie psowatych nadaje się nie tylko do spożywania mięsa. Należący do psowatych kojot ma bardzo urozmaiconą dietę składającą się zarówno z mięsa jak i roślin. Podobnie szakale, w zależości od miejsca pobytu i możliwości zdobycia pokarmu mają bardzo urozmaicone menu. Gotowe karmy dla psów zawierają najczęściej wszystkie niezbędne składniki odżywcze i podawanie przez dłuższy czas jednego rodzaju pożywienia nie powinno być szkodliwe. Oczywiście pamiętać należy o dostosowywaniu takiego pożywienia do sytuacji i warunków w jakich pies znajduje się. Może zdarzyć się, że następuje odmowa spożywania karmy, która przez dłuższy czas była akceptowana. Wtedy należy ją zmienić lub urozmaicić. Odwrotny przypadek to rzadko występująca u psów neofobia - niechęć do zmiany rodzaju pokarmu. Nieznany pokarm niesie ryzyko niezaspokajania potrzeb żywieniowych, nieufność i będzie początkowo przyjmowany tylko w niewielkich ilościach lub wręcz nastąpi odmowa jego przyjmowania. Często po jednej, dwóch małych dawkach następuje akceptacja i nowe pożywienie może być włączone do diety. Elementem pożywienia współczesnego psa są węglowodany: płatki kaszowe, ryż, makaron itp. Słodycze i cukier są bardzo niewskazane. Odradzam podawanie grubych (pęczak, mazurska), gotowanych kasz. Bardzo dobre natomiast są zaparzane płatki jęczmienne lub owsiane. Nie wolno ich tylko długo gotować. Kleik powstały w efekcie rozgotowania kasz i płatków czy ryżu jest koloidem i absorbuje wapno. Błędne jest mniemanie, że płatki owsiane powodują wydalanie wapnia z organizmu. Jeżeli nie są rozgotowane, stanowią wartościowy składnik pożywienia. Oczywiście niczego nie można stosować jednostronnie. Również ryż błyskawiczny należy gotować nie dłużej niż przepisowe 6 minut. Dobrze i krótko (ok. 10 minut) gotuje się kasza kukurydziana. Jest ona bardzo wartościowym dodatkiem. Koniecznym składnikiem paszy są surowe jarzyny i owoce. Psy chętnie jedzą tartą marchew, zwłaszcza doprawioną łyżeczką oleju sojowego lub słonecznikowego, jabłka a niektóre lubią kiszoną kapustę. Nie należy podawać roślin strączkowych, bo działają rozdymająco i gazopędnie. Bardzo dobra jest mączka sojowa. Wyeliminować należy przyprawy, podobno zwłaszcza ziele angielskie jest szczególnie szkodliwe i wywołuje podrażnienie skóry. Do karmy powinno się dodawać szczyptę soli (ok. 340 mg na dzień), ale lepiej za mało niż za dużo, ponieważ sól źle działa zwłaszcza na nerki psa. Pozostaje omówić witaminy i składniki mineralne. Wśród tych ostatnich najważniejszy jest wapń i fosfor. Szczególnie podkreślam podawanie wapnia, gdyż przy niewłaściwym żywieniu mogą powstać jego niedobory. Z wyjątkiem mleka, żółtego sera i kości, inne produkty wchodzące najczęściej w skład karmy, zawierają więcej fosforu niż wapnia. Trzeba zatem przede wszystkim uzupełniać wapń. Dzienne zapotrzebowanie u dorosłego psa wynosi ok. 250mg/kg. Wapń można podawać w postaci preparatów(najlepszy jest cztero- składnikowy: calcium phosphoricum, calcium gluconicum, calcium lacticum, calcium carbonicum). Bardzo dobre są kości ( nie podaje się długich kości z drobiu, dziczyzny, królików). Nie należy się obawiać przedozowania wapnia, ponieważ nadmiar zostanie wydalony z kałem. Niebezpieczne natomiast jest przedawkowanie witamin A i D. U dorosłego psa dzienna dawka na 1 kg masy wynosi: wit. A - 100 jednostek, wit. D - 10 jednostek. Wit. C jest syntetyzowana w psim żołądku, jednak zwłaszcza w okresie wzrostu lepiej jest podawać ją w ilości 1-2 pastylki (forte) dziennie. Ma to wpływ na prawidłowy rozwój stawów. Wskazane jest, aby pożywienie było źródłem niezbędnych witamin. Zwłaszcza latem, gdy jest słońce, należy zaniechać podawania wit. D. Dorosłe osobniki (z wyjątkiem szczennych i karmiących suk) można karmić raz dziennie (ale lepiej dwukrotnie), o stałej porze, najlepiej między 18 a 19. U psów starszych lepiej jest dzienną porcję podzielić na dwa razy i okroić węglowodany, aby zmniejszyć ryzyko "przekręcenia żołądka", które niestety zdarza się u dużych ras. Z tego też względu nie karmimy psa przed spacerem czy jakimkolwiek większym wysiłkiem. Wieloskładnikowe jedzenie i nieprzekarmianie to podstawowy kanon żywienia każdego psa. Rottweilery nie mają pod tym względem żadnych dodatkowych wymagań. Jeżeli są racjonalnie i o stałych porach karmione, od początku nie dokarmiane smakołykami i od szczenięctwa zapoznawane z różnymi rodzajami pożywienia, będą jeść chętnie i niewybrednie z pożytkiem dla organizmu, dobrej kondycji i zdrowego wyglądu. Wiadomo też, że dobrze żywionego psa poznaje się między innymi po pięknej, błyszczącej sierści. Wiadomo, że nawet psy tej samej rasy, w tym samym wieku i o jednakowym ciężarze potrzebują różnej ilości pokarmu. Zależy to od wartości kalorycznej podawanego pożywienia, ilości substancji odżywczych, jak również od sposobu używania psa i ilości ruchu. Dlatego zapotrzebowanie na kalorie oraz strukturę i ilość pokarmu należy traktować indywidualnie. Pamiętać jednak należy, że organizm psa, zwłaszcza młodego, musi dostawać określone składniki pokarmowe niezbędne dla właściwego rozwoju i zdrowia. Inaczej nieco niż w przypadku psa dorosłego przebiega żywienie młodego, rosnącego rottweilera. Pamiętać należy, że wszelkie zaniedbania w podawaniu psiakowi produktów niezbędnych dla jego dobrego rozwoju, są trudne do naprawienia. Dlatego oprócz bezwzględnie koniecznej porcji ruchu na świeżym powietrzu i przestrzegania zasad higieny, należy psiakowi dostarczyć pożywienie, zawierające wszystkie wymienione poprzednio składniki, nie zaniedbując zwłaszcza wapnia. Pomiędzy czwartym a piątym miesiącem życia rottweiler zmienia zęby. Mleczaków było 28, teraz nasz pupil będzie miał 42 zęby. Wyrastające, nowe zęby stanowią duże obciążenie dla gospodarki wapniowej rosnącego organizmu. Zwłaszcza w tym okresie należy wykazać dużą troskę o właściwy skład pożywienia, szczególnie zwrócić uwagę na mieszanki mineralne, witaminy i białko. Zachodnioeuropejscy hodowcy, jak również Amerykanie podają młodym rottweilerom, z dobrym skutkiem dla ich rozwoju, znaczne dawki Ponieważ nasze doświadczenia hodowlane potwierdzają celowość jej stosowania, zwłaszcza w żywieniu szczeniąt i młodzieży, jest to uwzględnione w prezentowanych dalej przykładach posiłków. Ruchliwość, szybka przemiana materii i niewielka pojemność żołądka wskazują na konieczność wielokrotnego karmienia naszej pociechy w ciągu dnia. Ważne jest, ażeby pokarm był podawany zawsze o tej samej porze. Potrzeby wynikające z rozwoju organizmu i motoryki młodego rottweilera wskazują, że dzienna porcja karmy, w pewnym okresie, może być większa niż w przypadku dorosłego osobnika. Częstotliwość karmienia jest najczęściej następująca: wiek w miesiącach ilość posiłków dziennie zapotrzebowanie na pokarm przy 30% suchej masy do 4 4 wg obserwowanego zapotrzebowania 4 - 6 3 powyżej 6 2 jednorazowo 1,0 do kg Konsekwencją właściwego żywienia jest dobry rozwój (w kategoriach wymiernych). Są to sprawy osobnicze gdyż trudno jest ująć w ciasne ramki procesy zachodzące w żywym organizmie. Dlatego nasze obserwacje należy traktować orientacyjnie. Przy omawianiu problematyki żywienia jeszcze raz podkreślam: pamiętajmy, aby nie dawać psu: smakołków i jedzenia o bardzo wyraźnym smaku, gdyż prowadzi to do grymaszenia; kaszy jęczmiennej i wszelkich produktów zbożowych rozgotowanych na klej; mąki, soli (może być ale bardzo mało); wieprzowiny; prostych kości drobiu i dziczyzny; nylonowych opakowań wędlin itp. odpadków. Pies to nie śmietnik! Przyzwyczajanie rottweilerka do gotowych karm jest bardzo ważne gdyż ze względu na wygodę takiej formy żywienia staje się to zjawiskiem powszechnym. Niektóre karmy po namoczeniu znacznie zwiększają swoją objętość. Dlatego przed podaniem należy zalać je mlekiem lub wodą i chwilę odczekać, ażeby wspomniane "puchnięcie" nie następowało w psim żołądku. W przypadku żywienia pieska różnymi preparatami instant dla dzieci, typu "Bobovita", które zawierają cukier, należy uważć i jeżeli zaobserwujemy "rozluźnienie" żołądka, przerwać ich podawanie. Zmienić na grysik ryżowy na wodzie + uzupełnienia Uwaga: od 3 do 6 miesiaca życia podajemy pieskowi 1 pastylkę C-forte, a od 6 miesiąca 2 pastylki C-forte w cyklu: 5 dni podawania, 2 dni przerwy. Gotowe, suche karmy radzę wprowadzać stopniowo, zaczynając od jednego posiłku. Jest to bardzo wygodna forma żywienia. Jakościowo różnią się one między sobą dość znacznie. Wielu hodowców prowadzi dystrybucję gotowych karm różnych firm i ze zrozumiałych powodów nie są oni obiektywnymi konsultantami. Dlatego opinii na ten temat należy zasięgnąć w sekcji rasy macierzystego oddziału Związku Kynologicznego. Pamiętać jednocześnie należy, że najbardziej obiektywnym weryfikatorem jakości każdej karmy jest dobry rozwój i piękny wygląd naszego pupila. Niniejsze opracowanie zawiera podstawowe wiadomości, niezbędne dla nowonabywcy małego rottweilerka. Dla lepszej klarowności informacji tekst został znacznie ograniczony do niezbędnego minimum. Źródło: Jan Borzymowski "Rottweiler przyjaciel i obrońca"

ile powinien jeść pies 30 kg